Ik Vertrek is een van mijn favoriete programma’s op de vaderlandse televisie. Het bestaat al ruim 20 jaar, en al die jaren wordt er een vaste en ijzersterke formule gehanteerd. Elke aflevering begint met een stel dat het in Nederland helemaal gehad heeft.

Ze willen weg, want zij worden Gek van al die regeltjes hier. Hij heeft meestal een burn-out gehad, wat geen wonder is met al dat Gezeik. Zij heeft een tantrastudio aan huis en zweeft door de garage, maar ze wil meer ruimte. Voor beiden is duidelijk: het roer moet nodig om.

De droom is vrijwel altijd een chambre d’hotes, een B&B of een camping, ergens in Europa. Ervaring wordt zelden nodig geacht. Ooit dacht een stel een restaurant te kunnen uitbaten omdat zij wel eens uit eten gingen. Wat de toekomst echter ook is, met een feestje in de tuin wordt afscheid genomen van familie en vrienden en dan rijdt de verhuiswagen voor.

Aangekomen in Utopia vallen de eerste lijken uit de kast. Ze blijken helaas toch nog geen eigenaar van hun nieuwe plek, en er volgt een tocht langs gemeentehuizen, notarissen en malafide makelaars. Die ellende kan maanden duren, maar uiteindelijk betreden ze dan toch hun nieuwe huis. Over de vloer lopen hagedissen, maar dat mag de pret niet kreuken.

Daarna begint de verbouwing en dan blijkt dat goeie ouwe Nederland zo gek nog niet. Een vergunning kost een jaar, de aannemer tilt je waar je bij staat en dan moet de Lekkage nog komen. De Lekkage is een vast onderdeel van Ik Vertrek. Of het Oostenrijk of Spanje is maakt niet uit, maar het dak is lek en bij de eerste bui hoost er een waterval langs de muren.

Uiteindelijk komt toch nog alles goed, en dan volgt de officiële opening. Zij spreekt in moedig maar kreupel Spaans de verbijsterde buren toe. Hij heft het glas en tot slot vertellen beiden samen in de ondergaande zon dat ’t het allemaal waard is geweest. Einde. Aftiteling.

Zelf moet ik niet denken aan een camping of B&B waar dan ook, maar ik had laatst wel een Ik Vertrek gevoel. In mijn werk speelden twee situaties die onder mijn huid kropen. Ik ga daar niet verder op in, maar het riep wel de vraag op of ik dit nog wilde. Als er zo op de man wordt gespeeld, als het zo persoonlijk wordt, wil ik dit dan nog wel? Kan ik dit wel?

Die twijfel blijft, die hoort bij me, meer dan ik laat zien. Maar na een paar weken is de uitkomst toch: ik vertrek niet. De eerste reden daarvoor heeft te maken met roeping. Ik wil dat niet te groot maken, ik heb geen zintuigelijk waarneembare stem gehoord. Maar ik wil het ook niet te klein maken. Ik voel mij geroepen tot dit werk, en dat neemt niemand me af.

De tweede reden is trivialer. Besluiten neemt een classispredikant nooit alleen, maar het kan je dus wel persoonlijk worden aangerekend. En daar lig ik wakker van. Maar ik weet ook: het hoort erbij, als een lekkage bij de verbouwing. Van Ik Vertrek leer ik dat je dan gewoon moet dweilen. In mijn geval samen met het breed moderamen, want ik bén niet alleen. Als alles dan weer droog is, weet ik ook weer dat dit mijn roeping is. Dus nee, ik vertrek niet. Ik blijf.

Mocht daaraan behoefte bestaan, dan kunt u zonder toestemming de column overnemen in kerkblad of op website.