Het is de eerste zondag van augustus, en een van die bloedhete dagen van deze zomer. Volgende week zal ik zelf weer voorgaan, maar vandaag kunnen we nog een keer samen naar de kerk. Door de warmte ben ik echter vroeg wakker en ga eerst maar eens een stuk fietsen.

Dat blijkt een goed besluit, buiten is het zeven uur en nog fris. De stad doet ook een duit in het zakje en toont zich op haar mooist. De straten strekken zich leeg en schoon voor me uit. De stoplichten werken nog niet en het asfalt zingt onder mijn wielen. Ik kom slechts vier levende zielen tegen: twee mannen, elk met een hond. We groeten elkaar ingetogen.

Ongemerkt gaan de gedachten terug naar de vakantie. Wij zijn net terug uit Denemarken en dat doet in veel opzichten denken aan Alkmaar op deze zondagmorgen. We fietsten over vier Deense eilanden, en altijd was er rust en ruimte. Golvende graanvelden zover als het oog reikte. En verder niets dan blauwe lucht.

Ook de stad Kopenhagen straalde rust uit. Nergens waren mensen gehaast of voelde het druk. Misschien alleen een beetje bij het beroemde beeldje van de kleine zeemeermin, waar ik uitgleed op een gladde steen en bijkans van alles brak. Bezorgd werd ik overeind geholpen, kreeg ijsblokjes en flesjes water aangereikt, en men ging pas verder toen alles in orde bleek.

Het meest trof ons dat Denen die willen oversteken geduldig wachten voor het stoplicht. Ook al komt er in geen velden of wegen iemand aan, iedereen wacht bij rood. In Nederland is rood op zijn best reden om een beetje op te letten. Maar geen reden om te wachten.

Natuurlijk is Denemarken geen paradijs op aarde, er zijn ook minpuntjes. Shakespeare zag ze al en schreef: ‘There’s something rotten in the state of Denmark.’ Maar op deze zondag, in de ochtendrust van een Alkmaar dat nog ontwaken moet, denk ik er met heimwee aan terug.

Volgende week gaat alles weer beginnen. Een eerste voorzichtige blik in mijn agenda leert dat die er goed gevuld uitziet. Augustus is nog opstarten, maar vanaf september draait alles op volle toeren. Soms zal ik dan weemoedig terugdenken aan Denemarken, maar ik weet ook wel dat ik hier op mijn plek ben. En dat ik ook eigenlijk niets liever wil doen dan mijn werk.

Het begint allemaal volgende week zondag, met een dienst in een dorpsgemeente waar ik graag kom. Ik zal er op tijd zijn, en de gemeente zal binnendruppelen. Ik krijg koffie van de ouderling en de organist zal gaan spelen. De koster heeft alles piekfijn op orde. Het liedboek ligt open bij de Psalm, de bijbel bij de eerste lezing. Het gaat weer beginnen. Ik heb er zin in.  

Mocht daaraan behoefte bestaan, dan kunt u zonder toestemming de column overnemen in kerkblad of op website.